Home
Terugblik 2e Psychose Café
Vereniging van familieleden/naasten van mensen met een verhoogde kwetsbaarheid voor psychose.
Helmond e.o.
Terugblik 2e Psychose café Ypsilon Samen sterk tegen Stigma. Tijdens de inloop, met koffie en cake, gonsde het van gesprekken tussen cliënten, hulpverleners, familie en naastbetrokkenen. De directeur, die wederom “zijn restaurant” beschikbaar stelde voor het Psychose Café, sloeg het vanuit de zijgang, gescheiden door een glazen ruit, verbaasd gade. “Waarom was het restaurant net zo druk bezet als bij de buurman het reguliere ziekenhuis waar men vaker met de benen buiten hing? Nu hoef je je ook niet te schamen wanneer je een gebroken been hebt want dát durf je el buiten te hangen. Iets anders is het, zo wist hij, wanneer je, zoals bij ons, iets lastigs aan je hoofd mankeert. Zo’n aandoening, daar loop je niet mee te koop. Toch?“ Vanavond zou het gaan over “vooroordelen in de psychiatrie” en op advies van een familielid had hij ingestemd met het uitnodigen van professional Kim Helmus. Zij zou komen spreken over stigma en wat dat met je doet. Bovendien zou ze de zaal er interactief bij betrekken met onderzoeksresultaten uit haar missie “Wat doe jij” tegen stigma. Wat doe jij tegen dat stempel van die nog vaak slecht geïnformeerde buitenwereld? Hoorde hij daar binnen in het café nu vertellen over 38% van de Nederlanders, die mensen met een psychose liever ontwijken? Wat een geluk, zo dacht de directeur dat hier in dit gezellige Psychose Café met rode banken, hangtafels en een ruim voorziene bar (met frisdrank) iedereen elkaar kan en mag ontmoeten! Warempel, het lijkt de 43 STERK TEGEN STIGMA Triade wel waar ze recent nog over spraken op het congres. En die lage drempel, het lijkt bijna op een normaal ziekenhuis. Zo mijmerde hij tevreden nog wat door totdat het voltallige cliënten koor het wondermooie “Kumba ya” inzette. “Waar kwamen al die cliënten toch ineens vandaan?” En terwijl de volle zaal met 80 aanwezigen in de maat meeklapte verscheen een glimlach op het gelaat van de directeur en opende hij zachtjes de deur van het café. “Hé, wat was dat? Ook nog nootjes op de tafel? Nee, zo zout had hij het nog nooit gegeten in zijn lange carrière en... was daar dan ook nog geld voor? Die spreker deed ook interactieve oefeningen met cliënten, familie én professionals, nou.. het moest niet vele gekker worden”, zo dacht de directeur. Tot de pauze luisterde hij ademloos naar de presentatie van GZ-psycholoog en de cliënt ervaringsdeskundige.                                                                                     
Vorige keer was de familie uitgebreid aan het woord geweest over het thema Wonen, zo wist hij dat zich nog te herinneren, “en zouden ze daarom nu voor ons, de hulpverleners, gekozen hebben?” Gezien de hoeveelheid en diversiteit aan artikelen en boeken op de infotafels zou je dat welhaast denken. Dat ene artikel over concrete aanbevelingen van belangenorganisaties van cliënten en onderzoeker stopte hij schielijk in de binnenzak van zijn colbert. Morgen eens kijken welk speerpunt we op dit terrein als eerste bij de kop gaan nemen in het nieuw opgezette FACT-Team. Daar valt vast nog wel het een en ander te verbeteren want zojuist had hij gehoord dat we allemaal wel eens stigmatiseren. Nou dat moest dan maar vlug afgelopen zijn met die flauwekul. De laatste familiester linkte en wat zou er nu mooier zijn om die in een eventueel volgend Psychose Café uitgereikt te krijgen. Hier was veel mogelijk. “Kijk daar komen, net als vorige keer, de bitterballen weer aan. Bij de feestelijke opening, oké, maar nu alwéér? Het zal toch niet iedere keer feest worden? We zijn en blijven wel een serieuze instelling hoor,” zo dacht de directeur terwijl hij inmiddels vrolijk met de huispianist mee trommelde met zijn vingers op het boek “In gesprek met Psychose”. Daar hoorde hij nog een cliënt zijn ervaringen vertellen in een interview met diezelfde presentator van zojuist. Hij zou haar morgen toch eens googelen, zo nam hij zich voor en net toen hij wilde vertrekken (een directeur kan niet te lang in zijn eigen kroeg blijven hangen) nam het cliënten koor haar plaats weer in. Wat zouden ze nu nog brengen? Ach, zijn lijflied uit vroeger dagen! Met “Oh Happy Day” swingde de directeur de zaal uit en hoopte in stilte alvast op het volgende Psychose Café. De avondvoorzitter had het doel kort maar krachtig verwoord; de ontmoeting staat voorop, hier worden afspraken gemaakt, hier leren we elkaar in een -ongedwongen sfeer- beter kennen. “Tja,” dacht de directeur.... “Veel leuker dan alleen maar werken, dit is eigenlijk ook “netwerken”. Jos Pieters